Heb je moeite met een autoritaire docent zijn? Vraag je je af wat er nu wel of niet zou moeten mogen en kunnen in jouw les en in de school? Alles draait om relatie tussen jou en de klas? Dit zijn onderwerpen/vragen waar ik zelf in ieder geval jaren mee geworsteld heb. Het lezen van het boek “Battle Hymn of the Tiger Teachers” heeft mij een nieuwe kijk gegeven op autoriteit en de pedagogische ondergrens.

Ongeveer drie weken terug schreef ik deel 1 over het boek “Battle Hymn of the Tiger Teachers”. Klik hier om deel 1 te lezen. Een boek waar ik door geïnspireerd ben, een boek dat mij aan het denken heeft gezet.

In deze blog gaat het vooral over de pedagogische ondergrens en zoals ze het benoemen ‘Tough Love’.

No-Excuses Discipline Changes Lives

by Jonathan Porter

Jonathan schrijft ‘Kindness, Gratitude, Discipline and Empathy’ zijn geen eigenschappen die je bij de geboorte al hebt, dit zijn vaardigheden/gewoontes die je moet aanleren, die moeten jou aangeleerd worden door de volwassenen om je heen, ouders, familie en ook docenten. En nu lijkt het no-excuses beleid misschien alleen gebaseerd te zijn op discipline, maar het is een weldoordacht systeem gebouwd op waarden en normen die de rest van je leven belangrijk zijn.

In eerste instantie denk je aan scholen met grote problemen, waar veel gepest wordt en agressief gedrag aan de orde van de dag is. Maar als je kijkt naar je dagelijkse eigen les praktijk, wat is dan hetgeen dat jou zoveel energie kost? Bij mij zijn dat alle kleine verstoringen, leerlingen die de les niet kunnen beginnen omdat ze hun spullen niet op orde hebben, een (of een paar) leerling(en) die door mijn uitleg heen praat (praten), een leerling die met zijn hoofd op tafel ligt, een grote mond van een leerling die jij aanspreekt op zijn gedrag, het stil sussen van de leerlingen tijdens het zelfstandig werken. Al deze, voor je gevoel, kleine ordeverstoringen bij elkaar opgeteld kosten iedereen heel wat energie.

En op het moment dat er een ‘situatie’ is met één leerling of meerdere leerlingen in de klas, wat gebeurt er dan met de andere 29 leerlingen in de klas. De leerlingen die wel op tijd zijn gekomen, die wel hun huiswerk gemaakt hebben, die wel hun spullen in orde hebben. Deze leerlingen zijn de dupe van dit ordeverstorende gedrag, want deze situatie kost niet alleen tijd in de les, maar zorgt ervoor dat de aandacht van de docent niet bij hen kan zijn. Er gaat tijd om te leren verloren.

Maar dit is niet de enige reden dat ze op Michaela het no-excuses beleid hebben ingevoerd, onderliggend aan dit beleid is een visie op leren en op wat de leerlingen nodig hebben om straks succesvol in het leven te kunnen zijn. En dat zijn de waarden ‘Kindness, Gratitude, Discipline and Empathy’. Dat is ook de reden dat het niet zomaar regels en afspraken zijn, maar dat het een ‘way of life’ is in de school, waar iedereen zich aan houdt. En dat het een gezamenlijk gedragen beleid is gestoeld op waarden maakt het zo krachtig. Wellicht stel je jezelf nu de vraag wat het beleid dan inhoud….

“Where Michaela differs from the merely ‘strict’ schools is the level of expectation and the consistency with wich those expectations are apllied. First, we set the bar extremely high. We expect our pupils to turn up to school in time, with the correct equipment, we expect them to not disrupt other pupils’ learning but, crucially, we expect every pupil to do so. That is wat ‘no excuses’means. It means that the same rules aplly to you wether you’re rich or poor, black or white, two parents or no parents at all. Because the argument I want to set out here is that if you are not a ‘no excuses’ school, then you are, necessarily, a ‘some excuses’ school, where you are prepared to flex the rules, on occasion, to adapt to the bakcground of a particular child. You believe in different standards for different pupils.”

Over alle details is nagedacht. Alles is beschreven, van het uniform, de kapsels, de spullen, het in stilte lopen op de gang, het binnenkomen, het uitdelen van de boeken tot aan de manier waarop je elkaar aanspreekt. En alles wordt ook gehandhaafd met ‘merits’ en ‘demerits’. De verhouding positief gedrag belonen en aan negatief gedrag een consequentie verbinden ligt ongeveer op 4:1. Elke docent voert dit beleid uit, en het wordt in een bootcamp aan het begin van het jaar geïntroduceerd. (zie tekst hieronder)

Als voorbeeld wordt een leerling genomen, Tom, die flinke gedragsproblemen heeft, zijn ouders zijn gescheiden en zijn moeder kan hem thuis niet aan.

“What is at stake here is whether you think Tom is capable of changing. WE DO. But also wether you are prepared for Tom’s behaviour to affect the learning of the other 30 pupils in his class. WE AREN’T.

Tom wordt net als alle andere leerlingen behandeld, hij zal aan dezelfde hoge eisen moeten voldoen. In het begin heeft Tom het zwaar, hij moet regelmatig in ‘detention’ verblijven. Zijn mentor helpt hem er keer op keer aan herinneren WAAROM deze regels hier gelden op school. Waarom doen ze dit zo op Michaela, omdat Tom (en ook de andere leerlingen) anders niet zullen leren verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen gedrag. Tom leert hier zijn gewoontes (habits) te veranderen, met continue correctie, maar ook aanmoediging. Vooral omdat de docenten op Michaela geloven dat Tom het kan!

Tot slot geeft Jonathan aan, dat door de no-excuses methode, alle docenten kunnen lesgeven op Michaela. Van beginnend tot zeer ervaren. Docenten kunnen hun tijd en energie stoppen in kwalitatief goede lessen.

Wellicht denk je nu bij jezelf, waarom accepteren de leerlingen dit strenge systeem? Volgens Jonathan komt dat omdat er altijd aan de leerlingen wordt uitgelegd waarom deze regels er zijn en dat deze manier van ‘samenleven’ in de school nodig is om tot leren te komen en belangrijke gewoontes te ontwikkelen om later succesvol te kunnen zijn. Ze noemen het ‘Tough Love’. Dit hoofdstuk gaf mij veel stof tot nadenken.

Bootcamp breaks bad habits

by Joe Kirby

Alle eerste klassers starten het jaar met 7 dagen bootcamp. De andere leerlingen van de school hebben 7 dagen langer vakantie. Volgens Joe Kirby is het deze tijdsinvestering waard en voor veel leerlingen ‘life-changing’.

Op de eerste dag staan ‘ethos en routines’ op het programma. Het hoofd van de school trapt af, zij spreekt de nieuwe leerlingen toe en deelt de ethos van de school. De routines worden geoefend en getimed, het is een competitie, de leerlingen worden daar heel fanatiek van. Denk aan routines als het klaslokaal binnenkomen en op je plaats gaan zitten, de routines tijdens de lunch, het uitdelen van boeken in de klas etc.

De tweede dag staat in het teken van de hoge gedragsverwachtingen en wat de consequenties zijn. Het systeem van ‘merits en demerits’ wordt uitgelegd. Daarnaast is er uitleg over hoe je jezelf fit houdt, door te sporten, goede voeding en voldoende slaap.

De derde dag staat in het teken van gewoontes, verantwoordelijkheid, benodigdheden en aanwezigheid. Er wordt aan de leerlingen uitgelegd welke gewoontes ze nodig hebben om succesvol te kunnen zijn op school; aanwezig zijn, op tijd komen, self-testing, self-checking en self-correcting. De leerlingen zijn zélf verantwoordelijk dat ze op de goede manier leren. Er wordt samen met de leerlingen verhalen gelezen van hogere jaars over hoe zij het doen op school.

De vierde dag krijgen ze instructie over intelligentie, kennis en het huiswerk systeem. Door de leerlingen de kennis te geven over hoe leren werkt, begrijpen ze ook beter waarom de docenten bepaalde keuzes maken en waarom de school werkt op de manier waarop ze werken. Het huiswerk systeem is heel éénduidig. Elke avond (7 avonden) staat er één vak op het programma, elke week hetzelfde. De leerlingen leren voor dit vak van de kennisoverzichten die door de docenten zijn samengesteld. In een online tool kunnen de leerlingen zichzelf overhoren. Elke ochtend is er een kleine test en wordt er gecheckt of je het huiswerk hebt gedaan. Daarnaast worden er verhalen verteld van beroemde sporters en musici en hoe ze met gerichte oefening succes behalen.

De vijfde dag staat in het teken van ‘Kindness and Integrity’. Dit zijn belangrijke waarden op Michaela. Elkaar helpen, vriendelijk zijn tegen elkaar, en samen zorgen dat er zero tolerance is als het gaat om pesten. Er wordt uitgelegd dat het integer is om docenten te vertellen als er gepest wordt, omdat je anderen daarmee helpt (zowel de pester als het slachtoffer). De docenten geven het goede voorbeeld.

De zesde dag staat in het teken van sport en wordt er aandacht besteed aan de Michaela Pyramid. Onderin zitten de leerlingen die proberen ‘demerits’ te vermijden, het minimale te doen om voldoendes te halen en zo hun schooltijd te doorlopen. Bovenin de piramide zitten de leerlingen die er voor gaan, die alles eruit willen halen wat erin zit, die de extra stap zetten.

De zevende en laatste dag staat in het teken van ‘Gratitude and Perseverance’. Elke dag worden de leerlingen op Michaela gevraagd waar ze dankbaar voor zijn, dit gebeurt tijdens de lunch. Een aantal leerlingen deelt dit met de rest van de school. Elke periode sturen de leerlingen ‘Thank You notes’ naar iemand in hun omgeving aan wie ze willen vertellen dat ze hun dankbaar zijn en waarvoor. Het verhaal van Nelson Mandela wordt verteld over het doorzetten om een doel te bereiken.

Tijdens de bootcamp wordt er een gedicht uit het hoofd geleerd en deze wordt samen opgezegd. Dit geeft een gevoel van saamhorigheid. Daarbij is dit een eerste aanzet tot de manier waarop veel dingen op Michaela geleerd worden, door te drillen. Samen opzeggen en herhalen en nogmaals herhalen en nogmaals…tot het verankerd ligt in het lange termijn geheugen.

Het gaat tijdens bootcamp niet alleen om het aanleren van de routines en regels in de school, maar vooral ook om uit te leggen WAAROM dit alles belangrijk is. Als je als leerling weet waarom iets nodig is, dan kan je er makkelijker in meegaan, ook al vind je het niet altijd even leuk.

De nieuwe docenten in de school draaien de bootcamp mee met een ervaren docent. Op deze manier is er borging van het systeem, de nieuwe docenten weten dan ook meteen precies wat er van ze verwacht wordt en hoe ze dat in de praktijk moeten brengen.

Authority in action

by Lucy Newman

Dit hoofdstuk bracht mij even van mijn stuk. In elke sollicitatiebrief heb ik geschreven dat ik altijd begin met een relatie opbouwen met de klas. Maar wat nou als dat niet lukt? Je hebt geen band met de klas en hebt moeite met het klassenmanagement, en dan?

Hannah Arendt:

“Where the adult is not in position of authority, peer group authority will rule.”

Oftewel, als jij als docent niet de autoriteit bent in het klaslokaal, dan is er iemand anders die deze plek inneemt. En meestal zijn dat de leerlingen waarvan je niet wilt dat die de autoriteit heeft of hebben.

Natuurlijk betekent dit niet dat een relatie met de klas niet belangrijk is, maar het betekent dat je eerste taak is ervoor te zorgen dat jij de autoriteit bent in de klas. Hiermee schep je een klimaat waarbij leren mogelijk is. Op Michaela is er (na de bootcamp) geen discussie mogelijk over wat er van de leerlingen verwacht wordt op school en wie er de autoriteit heeft. Daarmee is de start van het schooljaar er één waarbij het leren kan beginnen in plaats van het ‘uitvechten’ van wie de leiding heeft in het lokaal.

Er wordt van elke leerling verwacht dat ze de instructie van de docent uitvoeren, onmiddellijk, elke keer. Er is ook aandacht voor de situatie dat de docent wellicht een verkeerde beslissing neemt. Leerlingen wordt geleerd na de les naar de docent toe te gaan en op een beleefde manier de situatie bespreekbaar te maken.

Autoriteit op Michaela wordt uitgevoerd met ‘Kindness’. Zoals ik al hierboven schreef: ‘Tough Love’. Het gaat niet om autoriteit uitoefenen om macht te hebben over de leerlingen. De gestelde grenzen en de vereiste rust in de school zijn er om de leerlingen een goede kans te geven op een succesvol leven.

Al met al een, voor Nederlandse begrippen, een ingrijpend systeem. Wellicht een systeem dat je hier niet zult vinden. Toch zijn er een aantal belangrijke elementen naar mijn mening die mij voor de klas hebben geholpen.

• Het is ontzettend belangrijk dat leerlingen weten waarom er bepaalde afspraken/regels/gedragsverwachtingen zijn. Op deze manier kan je autoriteit in de praktijk brengen, die fair en noodzakelijk is.
• Door leerlingen uitzonderingsposities te geven, bereid je ze niet goed voor op de rest van hun leven, ze zullen hun situatie als excuus gebruiken en geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen acties.
• Tough Love is moeilijk, maar met de overtuiging dat je leerlingen op lange termijn helpt, in plaats van een quick fix op de korte termijn, sterkt het mij om dit in praktijk te kunnen brengen.
• Autoriteit is geen vies woord, mits onder de juiste voorwaarden, gebaseerd op belangrijke waarden en overtuigingen, uitgevoerd.